کجاست صاعقه ی روشنی که من بودم

غلامرضا طریقی — Sun, 08 Mar 2015 05:48:00 GMT

دریغ از من دیگر منی که من بودم

بدا به همت خورشید تیره روز که خواست

بدل به قطره شود بهمنی که من بودم

خمیده تر شدم از بس که سر به سنگ زدم

حریف کوه نشد سوزنی که من بودم

زمانه سر به سر من گذاشت چون ترسید

تبرشکن بشود گردنی که من بودم

خوشا که پنجره ای رو به روز گشت و دریغ

که وقف تیغ نشد آهنی که من بودم!

با ياد شانه های تو سر آفريده است ...

غلامرضا طریقی — Tue, 26 Feb 2013 09:53:00 GMT

با ياد شانه های تو سر آفريده است
ايزد چه قدر شانه به سر آفريده است

معجون سرنوشت مرا با سرشت تو
بی شک به شكل شير و شكر آفريده است

پای مرا برای دويدن به سوی تو
پای تو را برای سفر آفريده است

لبخند را به روی لبانت چه پايدار
اخم تو را چه زودگذر آفريده است

هر چيز را كه يک سر سوزن شبيه توست
خوب آفريده است ـ اگر آفريده است ـ

تا چشم شور بر تو نيفتد هر آينه
آيينه را بدون نظر آفريده است

چون قيد ريشه مانع پرواز می شود
پروانه را بدون پدر آفريده است

می خواست کوره در دل انسان بنا کند
مقدور چون نبود، جگر آفریده است

غير از تحمل سر پر شور دوست نيست
باری كه روی شانه هر آفريده است